ارشیو مرد پیر

چـنان  بد  که  هر  شب دو مرد جوان چـه    کهـتر   چـه   از   تخمه   پهلوان خورشـگر    بـبردي   بـه   ايوان   شاه هـمي   ساخـتي   راه   درمان   شاه بکـشـتي     و     مـغزش     بپرداختي مران    اژدها    را   خورش   ساخـتي دو       پاکيزه      از      گوهر      پادشا دو      مرد      گرانـمايه      و      پارسا يکي         نام         ارمايل        پاکدين دگر        نام        گرمايل       پيشـبين چـنان   بد   کـه  بودند  روزي  به  هـم سخـن  رفت  هر  گونه  از  بيش و کم ز    بيدادگر    شاه    و    ز   لـشـکرش وزان    رسـمـهاي    بد   اندر   خورش يکي   گـفـت   ما   را   بـه   خواليگري بـبايد      بر      شاه      رفـت      آوري وزان   پـس   يکي   چاره‌اي  ساختـن ز     هر    گونـه    انديشـه    انداخـتـن مـگر   زين  دو  تن  را  کـه  ريزند  خون يکي      را      توان      آوريدن      برون برفـتـند     و     خواليگري    ساخـتـند خورشـها     و     اندازه     بشـناخـتـند خورش      خانـه      پادشاه      جـهان گرفـت   آن   دو   بيدار   دل   در  نـهان چو   آمد   بـه   هنگام   خون   ريخـتـن بـه     شيرين    روان    اندر    آويخـتـن ازان       روز       بانان      مردم‌کـشان گرفـتـه    دو    مرد    جوان    راکـشان زنان      پيش     خواليگران     تاخـتـند ز    بالا    بـه    روي    اندر   انداخـتـند پر     از    درد    خواليگران    را    جـگر پر  از  خون  دو  ديده  پر  از  کينـه سر هـمي   بـنـگريد   اين   بدان  آن  بدين ز       کردار      بيداد      شاه      زمين از    آن    دو    يکي    را    بـپرداخـتـند جزين     چاره‌اي     نيز     نشـناخـتـند برون     کرد    مـغز    سر    گوسـفـند بياميخـت     با    مـغز    آن    ارجـمـند يکي  را  به  جان  داد  زنهار  و  گـفـت نـگر    تا    بياري   سر   اندر   نـهـفـت نـگر    تا    نـباشي    بـه   آباد   شـهر ترا  از  جهان  دشت  و  کوهست بـهر بـه  جاي  سرش  زان  سري  بي‌بـها خورش    ساخـتـند    از    پي    اژدها ازين   گونـه   هر   ماهيان  سي‌جوان ازيشان     هـمي     يافـتـندي    روان چو  گرد  آمدي  مرد ازيشان دويسـت بران سان که نشناختندي که کيست خورشـگر  بديشان  بزي  چند و ميش سـپردي    و    صـحرا    نـهادند   پيش کـنون   کرد   از   آن   تخـمـه  داد  نژاد کـه   ز   آباد   نايد   بـه   دل  برش  ياد پـس    آيين    ضـحاک    وارونـه   خوي چـنان   بد  که  چون  مي‌بدش  آرزوي ز    مردان   جنـگي   يکي   خواسـتي بـه   کشـتي   چو   با  ديو  برخاستي کـجا       نامور      دخـتري      خوبروي بـه    پرده   درون   بود   بي‌گـفـت‌گوي پرسـتـنده   کرديش  بر  پيش  خويش نـه  بر  رسم  دين و نه بر رسم کيش

دوستان این نوشته هر چند خالی از اشتباه نبوده ولی در حد توانم برای اشنا کردن شما دوستان و بخصوص نوجوانان عزیز سعی کردم در حد امکان از زبان ساده بهره بگیرم امیدوارم که در راه هدفم که  اشنای شما عزیزانم با فرهنگ غنی ایران زمین باشد کمکی هر چند کوچک کرده باشم   امیدوارم نظرات شما عزیزان کمکی برای رفع اشکالات این حقیر باشد

مرد پیر

ضحاک و پدرش

در زمان پادشاهی جمشید؛ در سرزمین تازیان؛پادشاهی بود خدا ترس ؛دادگر؛ ومردم دار؛ نامش مرداس بود و هزار اسب؛ هزارگاو؛هزاربز؛وهزار میش شیرده داشت ‍‍.

مرداس را پسری بود ضحاک نام؛ضحاک بر خلاف پدرش ؛ جوانی سبک سر تیز خشم و تاریک دل بود.و شیطان را با چنین کسان دوستی والفتی است دیرینه .

روزی از روزها؛ شیطان ؛ در چهره‘مردی نیکخواه؛ بر ضحاک نمایان شد وازسر دوستی؛با او سخنان شیرین و دلنشین بسیار گفت : چندان که ضحاک شیفته اش شد.

شیطان که با سخنان افسون بار؛ ضحاک را رام کرده بود؛ گفت :« اگر پیمان ببندی که سراز گفته های من برنتابی؛ چنان کنم که شادکام تر از تو دردرجهان؛ کس نباشد» ضحاک سوگند خورد آن کند که او گوید.

شیطان که دید افسونگرای اش در دل ضحاک کارگر افتاده است؛ گفت:« در این روزگار؛ هیچ کس جز تو؛ شایسته سروری و مهتری نیست. پدرت پیر وخرفت شده وافتاب عمرش لب بام رسیده است; اکنون که پسری چون تو هوشمند و عزیز دارد؛ نیک باشد که او را از میان برداری و خود بر جایش به تخت بشینی .»

ضحاک؛ ترسان گفت : « پدر کشتن ؛ کاری شایسته نباشد؛ از این درگذز و مرا پندی دیگربیاموز.»

شیطان گفت: « دیدی که اهو دل و پیمان شکنی ! مگر سوگند نخوردی که از سخنان من نپیچی ؟!

مردان استوار کار هرگز؛ پیمان نمیشکنند»

شیطان چندان از این سخنان افسونبار در گوش او خواند تا او را دوباره رام کرد.  ضحاک گفت :« اکنون چه کنم؟» شیطان گفت: « من آنچه باید انجام دهم و کارها را چنان سازم که یکی دو روز دیگرتو به جای پدرت بر تخت شاهی نشینی .»

در سرای مرداس ؛ باغی بود بزرگ و زیبا. پادشاه هر شب به هنگام سحر برمی خواست و تنها به باغ می رفت در چشمه ان سر وتن می شست ؛  جامعه پاکیزه می پوشید و به نیایش می پرداخت .

شیطان به باغ شاه رفت وبر سر راه مرداس چاهی کندو سر ان به خاشاک پوشاند. سحرگاه وقتی شاه به قصد نیایش روانه باغ شد؛ به ناگاه در چاه افتاد و در گذشت.

به هر نیک وبد، شاه  آزاد مَرد                        به فرزند بَر نازد ه، باد سرد

همی پروریدش به ناز وبه گنج                       بدو بود شاد و بدو داد  گنج

به خون پدر گشت همداستان                         ز دانا شنیدم من این داستان

که فرزند بد، گر شود نرٌه شیر                      به خون پدر هم نباشد دلیر

پسر کو رها کرد رسم پدر                           تو بیگانه خوانش، نخوانش پسر

فرو مایه ضحاک بیدادگر                              بدین چاره بگرفت راه پدر

بدین گونه؛ ضحاک، جای پدر بر تخت شاهی نشست و افسر تازیان بر سر نها د. شیطان ،خندان بر او نمایان شد و گفت « دیدی چگونه اسان تو را بر تخت شاهی نشاندم! اگر همچنان سر از پیمان من نپیچی؛ چنان کنم که سراسر جهان ؛ زیر فرمان تو دراید و دَد و دام و مرغ وماهی به فرمانت باشند.»

شیطان پس از مدتی؛ خود را به چهره جوانی زیبا روی و سخنور در اورد وبه درگاه ضحاک در امد . بر او افرین کرد و تهنیت گفت. زمین را بوسید وان گاه گفت:« من اشپزی هنر ورو دانایم، اگر شاه مرا به خدمت بپذ یرد ؛ هر روز خوراکیهای تازه سازم که شاه را خوش اید .»

شاه را خوش امد و کلید خورشتخانه را باو سپرد. در ان روزگار خورک مردمان از دارو ندار؛ از رستنیها و گیاهان بود . اهرمن برای اینکه ذوق ضحاک را برانگیزاند؛ به کشتن جانوران پر داخت.

ز هر گوشت؛ از مرغ و از چهار پای              خورشتگر  بیاورد،  یک  یک  بجای

به  خونش  بپرورد  بر ، سان   شیر                      بدان  تا  کند  پادشاه  را  دلیر

سخن هر چه گویدْش فرمان کند                           به فرمان او دل؛ گروگان کنید

در نخستین روز ؛ از زرده تخم مرغ خوراکی نیکو اماده ساخت . به طبع شاه ؛ خوشگوار امد و بر او افرین گفت . روز دیگر از گوشت کبک و قرقاول خورشتی ساخت و سومین روز سفره  شاه را را به گوشت مرغ وبره اراست . این خورشتهای گوناگون به طبع شاه تازیان سخت خوش امد . ضحاک رو به اهریمن گفت :« میخواهم به پاداش این هنروری واستادی بزرگترین ارزوی تو را براورده سازم»

اهریمن گفت:« از شاه ارزوی بزرگی دارم. و اکنون که شاه فرموده است ؛ از دل بر زبان آورم . می خواهم که شاه اجازه دهند دو کتفش را ببوسم و چشم و رویم  را بر ان بمالم. .»

چو ضحاک بشنید ؛ گفتار او                 نهانی  ندانست  بازار  او

بدو گفت : « دادم من این کام تو!           بلندی بگیرد مگر نام تو»

اهرمن دو کتف ضحاک را بوسید و همان دم از نظر ها نا پدید شد . هنوز لختی چند نگذشته بود که از جای بوسه اهریمن بر دو کتف شاه تازیان ؛  دو مار سیاه رویید . ضحاک به دیدن انها هراسان شد و هر دو را با شمشیر برید .اما همچون درختی جوان که اگر  شاخه هایش را ببرند ؛ شاخها ای تازه به جای ان سبز شود

دو مار سیاه دیگر به جای انها سر بر زد.  ضحاک ؛ همه پزشکان را نزد خود خواند تا مگر ان درد را فرو بنشانند . پزشکان تدبیر ها اندیشیدند و نیرنگها ساختند ولی در درمان نشد .

اهرمن اینبار به لباس حکیمان به در بار شاه امد و گفت:« بریدن این مارها بی حاصل است . باید به انان از مغز سر جوانان ؛ خروش دهی تا این خروش اندک  اندک در وجود انان کارگر افتد و بمیرند»

اهریمن مخی خواست که کشور از وجود جوانان تهی شود چرا که انانند شوق و توانای وستیز با بدی و بد کاری دارند. افزون بر این اهرمن بر این ارزو بود که:

مگر تا یکی چاره سازد نهان                    که پر دخته کردد ز مردم جهان